fbpx

Σύνδρομο Sjögren

Σύνδρομο Sjögren

To Σύνδρομο Sjögren ή αυτοάνοση επιθηλιΐτιδα, όπως είναι αλλιώς γνωστό, αποτελεί μια χρόνια, αυτοάνοση πάθηση, η οποία προσβάλλει κυρίως τους εξωκρινείς αδένες. Οι κύριοι εξωκρινείς αδένες που προσβάλλονται είναι οι σιελογόνοι και οι δακρυϊκοί. Το σύνδρομο αυτό, με τη δύσκολη προφορά, είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα. Προκύπτει δηλαδή από μια μη φυσιολογική αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος, κατά την οποία αυτό στρέφεται εναντίον υγιών ιστών του ίδιου του οργανισμού.

Το Σύνδρομο Sjögren διακρίνεται σε πρωτοπαθές και δευτεροπαθές. Ως πρωτοπαθές χαρακτηρίζεται, όταν εμφανίζεται μόνο του, ενώ ως δευτεροπαθές, όταν εμφανίζεται μαζί με άλλες ασθένειες, όπως ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος, η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα, το Σκληρόδερμα κ.ά.

Η νόσος μπορεί να προσβάλλει άτομα κάθε ηλικίας. Παρόλα αυτά, εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες μέσης ηλικίας, με την αναλογία γυναικών:ανδρών να είναι 9:1. Αποτελεί ένα αρκετά συχνό νόσημα, καθώς υπολογίζεται ότι προσβάλλει το 1% των ενήλικων γυναικών. Στις Η.Π.Α., περίπου 4 εκατομμύρια άτομα νοσούν από Σύνδρομο Sjögren. Στην Ελλάδα, η πρώτη επιδημιολογική μελέτη για ρευματολογικά νοσήματα, που πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Ίδρυμα Ρευματολογίας, αποκάλυψε πως η συχνότητα της νόσου στον Ελληνικό πληθυσμό ανέρχεται σε ποσοστό 1‰.

 

Ποια είναι τα συμπτώματα του Συνδρόμου Sjögren

Η διάγνωση του Συνδρόμου Sjögren μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη, καθώς τα συμπτώματα με τα οποία εκδηλώνεται η νόσος ενδέχεται να διαφοροποιούνται από ασθενή σε ασθενή, αλλά ακόμα και να μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου ή να συνδυάζονται με μη-ειδικά συμπτώματα (π.χ. πυρετός, κόπωση). Τα συμπτώματα με τα  οποία εκδηλώνεται το Σύνδρομο Sjögren περιλαμβάνουν:

  • Ξηροφθαλμία – Αίσθημα ύπαρξης ξένου σώματος στους οφθαλμούς
  • Ξηροστομία – Δυσκολία κατάποσης
  • Ξηρότητα δέρματος ή/και εμφάνιση εξανθημάτων
  • Αλλαγή στην αίσθηση της γεύσης
  • Έλκη στο στόμα ή την τραχεία
  • Κόπωση
  • Πόνοι στις αρθρώσεις
  • Κολπική ξηρότητα και πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή
  • Οίδημα (πρήξιμο) των σιελογόνων αδένων
  • Αλλαγές στο χρώμα των χεριών κατά την έκθεση στο κρύο (φαινόμενο Raynaud)

 

Πώς γίνεται η διάγνωση του Συνδρόμου Sjögren

Κάθε ιατρός, ο οποίος παρατηρεί σε ασθενή ορισμένα από τα παραπάνω συμπτώματα, οφείλει να διερευνά σε βάθος την πιθανότητα να πάσχει αυτός ο ασθενής από Σύνδρομο Sjögren. Τα δύο πιο έντονα και συνήθη συμπτώματα είναι η ξηροστομία και η ξηροφθαλμία.

Στην περίπτωση της ξηροστομίας, ο αρμόδιος ιατρός είναι ο Ωτορινολαρυγγολόγος, ο οποίος θα αξιολογήσει την ξηρότητα της στοματικής κοιλότητας και την πιθανή διόγκωση των παρωτίδων ή των σιελογόνων αδένων. Η δυσλειτουργία των σιελογόνων αδένων μπορεί να επιβεβαιωθεί με βιοψία, η οποία πραγματοποιείται υπό τοπική αναισθησία, και ακολούθως αξιολογείται μικροσκοπικά από διαγνωστικό εργαστήριο.

Ο Οφθαλμίατρος είναι εκείνος ο οποίος θα εξετάσει τους οφθαλμούς, θα διαπιστώσει την ξηροφθαλμία και μέσω ειδικών ανώδυνων εξετάσεων (Schirmer test, Rose Bengal dye test) θα εκτιμήσει τις πιθανές βλάβες από την παρατεταμένη οφθαλμική ξηρότητα.

Αιματολογικές εξετάσεις μπορούν να συμβάλλουν στη διάγνωση του συνδρόμου. Οι δείκτες που συνήθως ελέγχονται είναι οι ακόλουθοι:

  • Αντι-πυρηνικά αντισώματα (ΑΝΑ)
  • Ρευματοειδής Παράγοντας
  • Αντισώματα anti-SSA (Ro)
  • Αντισώματα anti-SSB (La)
  • Ταχύτητα Καθίζησης Ερυθρών (ΤΚΕ)

 

Κλασική Θεραπευτική Αντιμετώπιση

To θεραπευτικό σχήμα που εφαρμόζεται σε κάθε ασθενή εξαρτάται από τα συμπτώματα που εμφανίζει, καθώς και από τη βαρύτητα αυτών.  Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, ο ιατρός ενδέχεται να συστήσει:

  • Τεχνητά δάκρυα και οφθαλμικές λιπαντικές αλοιφές
  • Μη στεροειδή αντι-φλεγμονώδη φάρμακα
  • Φαρμακευτικές ουσίες που προάγουν την έκκριση σάλιου (π.χ. πιλοκαρπίνη)
  • Γλυκοκορτικοειδή (π.χ. κορτιζόνη)
  • Ανοσορρυθμιστικά – ανοσοκατασταλτικά φάρμακα (π.χ. αζαθειοπρίνη, μεθοτρεξάτη)
  • Βιολογικοί παράγοντες (π.χ. ριτουξιμάμπη)

Είναι σημαντικό αναφερθεί πως τα θεραπευτικά αυτά σχήματα αποσκοπούν στην εξομάλυνση των συμπτωμάτων και δεν αντιμετωπίζουν τη βαθύτερη αιτία της νόσου.

 

Η σύγχρονη Ιατρική προσέγγιση

Βασικό σημείο της σύγχρονης Ιατρικής προσέγγισης αποτελεί η ανίχνευση και εξακρίβωση των όποιων δυσλειτουργιών, σε Μοριακό και Κυτταρικό επίπεδο. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω Αιματολογικών / Ορμονολογικών αλλά και καινοτόμων εξειδικευμένων διαγνωστικών εξετάσεων, οι οποίες αποκαλύπτουν τις όποιες αποκλίσεις από το φυσιολογικό στο μεταβολισμό του κυττάρου. Παράλληλα, ανευρίσκονται και όλες εκείνες οι ελλείψεις Μίκρο- και Μακροθρεπτικών συστατικών, που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της νόσου.

Έπειτα από ενδελεχή ανάλυση του ιατρικού ιστορικού και των αποτελεσμάτων των εξετάσεων και βάσει ιατρικών αλγορίθμων, καθορίζεται για κάθε ασθενή μια εξατομικευμένη θεραπευτική αγωγή.

Ο ασθενής δε χρειάζεται να αλλάξει κάτι στην καθημερινότητά του και σταδιακά παρατηρεί τη συνολική προαγωγή των επιπέδων υγείας του.

Η χρονική διάρκεια της ιατρικής παρακολούθησης εξαρτάται από τη συνολική κλινική κατάσταση του ασθενούς και κυμαίνεται από 6 έως 18 μήνες.

Η εξατομικευμένη θεραπευτική αγωγή δεν έρχεται σε αντίθεση με παράλληλη φαρμακευτική ή/και ομοιοπαθητική αγωγή.

 

Διαβάστε επίσης:


Νόσος Crohn

Αυτοάνοσα Νοσήματα

Μεταβολικά Νοσήματα

Call Now ButtonΚΑΛΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΩΡΑ