• 22
  • Σεπ
  • 0
Η-νοσηρότητα-του-πάχους
Author

Η νοσηρότητα του πάχους

Ως παχυσαρκία ορίζεται η υπερβολική, ομοιόμορφα κατανεμημένη σε όλες τις περιοχές του σώματος, συσσώρευση λίπους. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η παχυσαρκία αποτελεί αυτή καθαυτή μία ακόμη νόσο. Συγκεκριμένα, κατατάσσεται, πλέον, στα Χρόνια και Μεταβολικά νοσήματα κι έχει θεωρηθεί μία από τις πιο νοσηρές καταστάσεις του 21ου αιώνα, λόγω των ραγδαίων ρυθμών με τους οποίους εξαπλώνεται ανά τον κόσμο.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τα περιστατικά παχυσαρκίας από το έτος 1980 έχουν σημειώσει ταχεία άνοδο και έως το 2014, διαπιστώθηκε ότι η παχυσαρκία ταλάνιζε περισσότερους από 600 εκατομμύρια ενήλικες.

Πρόκειται για μία εξαιρετικά νοσηρή κατάσταση η οποία ελλοχεύει πολλαπλούς κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία, καθώς λειτουργεί ως προθάλαμος για την εκδήλωση Χρόνιων ασθενειών, όπως ο Σακχαρώδης Διαβήτης, η υπέρταση, οι καρδιαγγειακές παθήσεις, το εγκεφαλικό επεισόδιο και ο καρκίνος.

 

Ο καθορισμός του Δείκτη Μάζας Σώματος

Σύμφωνα με τις διεθνείς οδηγίες, η παχυσαρκία προσδιορίζεται με βάση το Δείκτη Μάζας Σώματος, το γνωστό, πλέον, B.M.I. (Body Mass Index). Ο υπολογισμός του επιτυγχάνεται μέσα από τη διαίρεση του βάρους μας σε κιλά με το τετράγωνο του ύψους μας σε μέτρα. Η μονάδα μέτρησης, δηλαδή, είναι kg/m2.

Οι ενήλικες με Δείκτη Μάζας Σώματος από 18,5 kg/m2 έως 24,9 kg/m2 θεωρείται ότι έχουν φυσιολογικό βάρος. Στους υπέρβαρους κατατάσσονται όσοι έχουν Δείκτη Μάζας Σώματος από 25 kg/m2 έως 29,9 kg/m2, ενώ οι ενήλικες με Δείκτη Μάζας Σώματος άνω των 30 kg/m2 είναι παχύσαρκοι.

Δείκτης Μάζας Σώματος Κατάταξη ΔΜΣ
< 20 kg/m2 Λιποβαρής
20-25 kg/m2 Κανονικό βάρος
25-30 kg/m2 Υπέρβαρος
30-35 kg/m2 Παχυσαρκία Τύπου 1
35-40 kg/m2 Παχυσαρκία Τύπου 2
≥ 40 kg/m2 Παχυσαρκία Τύπου 3

 

Η Παχυσαρκία με αριθμούς

Μέχρι το έτος 2014, σε ενήλικες άνω των 18 ετών, έπασχαν από παχυσαρκία περισσότερα 600 εκατομμύρια άτομα. Στις Η.Π.Α., 1 στους 3 πολίτες υποφέρει από παχυσαρκία, ενώ στην Ευρώπη, η θνησιμότητα που παρατηρείται εξαιτίας αυτής ανέρχεται σε ποσοστό μεγαλύτερο του 13%, ετησίως. Στην Ευρώπη, το 59% του ανθρώπινου πληθυσμού είναι υπέρβαροι και το 18% υποφέρει από παχυσαρκία. Η παιδική Παχυσαρκία, επιπλέον, έχει εξαπλωθεί ραγδαία. Περισσότερα από 41 εκατομμύρια παιδιά, ηλικίας μικρότερης των 5 ετών, εμφάνιζαν παχυσαρκία εν έτει 2014.

Στη χώρα μας, σήμερα, βάσει των επίσημων μόνο δεδομένων, τα παχύσαρκα άτομα ανέρχονται στα 2.670.000. Δηλαδή, το 30% του πληθυσμού στην Ελλάδα εμφανίζει παχυσαρκία, με διαρκώς αυξανόμενη τάση (OECD – Overview of Health Policy in Greece). Όσον αφορά στα παιδιά, το 26% των αγοριών και το 19% των κοριτσιών, στη χώρα μας, ηλικίας από 6 έως 17 ετών είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα.

 

Η Παχυσαρκία ως πρόδρομο νόσημα

Οι επιβλαβείς συνέπειες που συνοδεύουν την παχυσαρκία είναι ήδη γνωστές από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με μία ευρέως γνωστή εκλαϊκευµένη ρήση, «το πάχος μικραίνει τη ζωή», ενώ κάτι ανάλογο είχε αναφέρει ο Ιπποκράτης, τονίζοντας ότι «οι παχέες σφόδρα ταχυθάνατοι γίγνονται». Πλήθος επιδημιολογικών και λοιπών επιστημονικών εργασιών, που έχουν διενεργηθεί την τελευταία 35ετία, επιβεβαιώνουν όλους τους προαναφερθέντες ισχυρισμούς.

Τα περιττά κιλά και η παχυσαρκία έχουν ενοχοποιηθεί ως παράγοντες που υποβαθμίζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής και ευθύνονται για τη μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης κατά 7 με 10 έτη, καθώς, όπως προαναφέρθηκε, καθώς λειτουργούν ως πρόδρομος σοβαρών χρόνιων παθήσεων.

Μία από τις πρώτες επιπτώσεις που μπορεί να εμφανιστεί στον οργανισμό μας, ως απόρροια της παχυσαρκίας, είναι ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 2. Το 64% των περιπτώσεων Σακχαρώδους Διαβήτη στον ανδρικό πληθυσμό και το 77% στις γυναίκες οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο πλεονάζον σωματικό λίπος. Η πλειοψηφία των ασθενών με Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι.

Ο Δείκτης Μάζας Σώματος σχετίζεται αλληλένδετα με το Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2  και αποτελεί βασικό παράγοντα κινδύνου για την εκδήλωση του. Άτομα με υψηλότερο των 35 kg/m2 B.M.I. διατρέχουν κατά 93 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης Σακχαρώδους Διαβήτη Τύπου 2, συγκριτικά με όσους έχουν χαμηλότερο Δείκτη Μάζας Σώματος.

Το πλεονάζον σωματικό λίπος ευθύνεται για την αντίσταση του οργανισμού στη δράση της ινσουλίνης, ενώ η προφλεγμονώδης και προθρομβωτική κατάσταση αποτελούν ζητήματα που σχετίζονται με την υπερβολική συσσώρευση λίπους στο σώμα μας.

Το 1947, ο Γάλλος ιατρός, Jean Vague συσχέτισε την παχυσαρκία με το Μεταβολικό σύνδρομο. Πρόκειται για ένα συνδυασμό προβλημάτων υγείας στα οποία συμπεριλαμβάνεται ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2, η αρτηριακή υπέρταση, τα υψηλά επίπεδα τριγλυκεριδίων και χοληστερόλης στο αίμα μας, η υπερινσουλιναιμία, η μειωμένη απόκριση των ιστών στη δράση της ινσουλίνης και η δυσλιπιδαιµία. Όλα τα παραπάνω συγκαταλέγονται στους βασικότερους παράγοντες κινδύνου πρόκλησης αθηρωμάτωσης και στεφανιαίας νόσου.

Επιπλέον παθήσεις που μπορεί να εκδηλωθούν ως επακόλουθα της παχυσαρκίας είναι τα καρδιαγγειακά νοσήματα, το έμφραγμα του μυοκαρδίου, η υπογονιμότητα, καθώς κι ορισμένες μορφές καρκίνου. Παράλληλα, η υπερβολική συσσώρευση λίπους δεν αποκλείεται να προκαλέσει διαταραχές στη λειτουργία του αναπνευστικού συστήματος. Πολλά παχύσαρκα άτομα υποφέρουν από άσθμα, ενώ σε προχωρημένο στάδιο παχυσαρκίας ενδέχεται να παρουσιαστεί υπνική άπνοια.

Επιπρόσθετα, η χολολιθίαση αποτελεί ένα είδος επιπλοκής που παρουσιάζεται με αυξημένη συχνότητα ως απόρροια υψηλής παραγωγής και αυξημένου µεταβολισµού της χοληστερόλης, καταστάσεις που μπορεί να προκληθούν ως συνέπεια της παχυσαρκίας. Εξαιτίας, ακόμη, των περιττών κιλών, ενδέχεται να αυξηθεί το λίπος στο ήπαρ. Η παχυσαρκία, μάλιστα, πολλές φορές ευθύνεται για την εκδήλωση εγκεφαλικών επεισοδίων, χρόνιων εκφυλιστικών παθήσεων, καθώς και για την εμφάνιση μίας σωρείας ορμονικών διαταραχών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα  αποτελεί ο υπογοναδισμός στους άνδρες και οι διαταραχές της περιόδου στις γυναίκες.

 

Η Σύγχρονη Ιατρική μη επεμβατική αντιμετώπιση της Παχυσαρκίας

Το ανθρώπινο σώμα έχει εξελιχθεί σε διάστημα εκατομμυρίων ετών και η εύρυθμη λειτουργία αυτού βασίζεται στην τήρηση ορισμένων προδιαγραφών. Αυτές σχετίζονται με τα όρια της θερμοκρασίας, τη λήψη οξυγόνου και νερού, το είδος και την ποσότητα των τροφών. Όταν παρατηρείται διαφοροποίηση κάποιων από των παραπάνω προδιαγραφών, τότε μπορεί να παρουσιαστούν στο σώμα μας ορισμένες παρεκκλίσεις.

Παραδείγματος χάριν, από τα διαφορετικά είδη τροφών μπορούμε να προσλάβουμε πρωτεΐνες, λίπη, υδατάνθρακες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία και βιταμίνες. Στο παρελθόν, οι άνθρωποι τρέφονταν με άγριο σιτάρι, κ.ά. απολάμβαναν, δηλαδή, τους παρθένους και ανεπεξέργαστους καρπούς της φύσης. Σήμερα, οι επιβλαβείς διατροφικές συνήθειες, οι οποίες περιλαμβάνουν τρόφιμα ανεπαρκή σε μικρο- και μακροθρεπτικά συστατικά και εν γένει το νοσηρό περιβάλλον στο οποίο ζούμε έχουν δράσει καταλυτικά στην ανθρώπινη φυσιολογία κι έχουν συντελέσει στην αλλοίωση της βιοχημικής ισορροπίας των κυττάρων.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι έως και 40 έτη πριν, ευτραφείς ήταν μόνο οι πλούσιοι, ενώ σήμερα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, η παχυσαρκία και τα περιττά κιλά πλήττουν ως επί το πλείστον τις ασθενέστερες οικονομικά κοινωνικές ομάδες.

Αντί λοιπόν οι μέθοδοι μας να στοχεύουν στην επαναφορά των προδιαγραφών που έχουν καθοριστεί με σκοπό την εξασφάλιση της επιβίωσης μας, επιβαρύνουμε περαιτέρω τον οργανισμό μας με επιστημονικά παρωχημένες διαιτολογικές μεθόδους. Πρόκειται για τις λεγόμενες δίαιτες των «δέκα ημερών», οι οποίες, ωστόσο, δε μπορούν να αντιμετωπίσουν τη νοσηρή αυτή κατάσταση της παχυσαρκίας.

Η παχυσαρκία θεωρείται νόσος και χρήζει Σύγχρονης Ιατρικής προσέγγισης, η οποία περιλαμβάνει έλεγχο σε εξειδικευμένους δείκτες μέσα από εξετάσεις πλήρους Μεταβολικού προφίλ, βασίζεται στη διερεύνηση των μεταβολικών οδών και ανιχνεύει σε κυτταρικό επίπεδο τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν στην παχυσαρκία.

Με αυτές τις μεθόδους, είμαστε σε θέση να χειριζόμαστε εξατομικευμένα την ικανότητα του κάθε οργανισμού να καίει και να μεταβολίζει το λίπος και να αποκαθιστούμε την ορμονική ισορροπία. Βάσει των διαγνωστικών ευρημάτων και της συνολικής κατάστασης της υγείας του ασθενούς, διαμορφώνονται θεραπευτικά πρωτόκολλα, τα οποία εξατομικεύονται ανάλογα με την περίπτωση.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, οι ασθενείς απαλλάσσονται σταδιακά από αυτή τη νοσηρότητα της παχυσαρκίας εξασφαλίζοντας, ταυτοχρόνως, ποιότητα ζωής. Επιπλέον, μέσα από τη θεραπευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, είναι δυνατόν να προληφθεί έως και να αναχαιτιστεί η εξέλιξης της εκάστοτε χρόνιας ασθένειας, η οποία μπορεί να συνεπάγεται μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης.

 

Να είστε πάντα καλά

 

Dr. Νικολέτα Κοḯνη, M.D.

Ιατρός Λειτουργικής, Προληπτικής, Αντιγηραντικής και Αναγεννητικής Ιατρικής
Diplomate and Board Certified in Anti-aging, Preventive, Functional and Regenerative Medicine from A4M (American Academy in Antiaging Medicine).

 

Διαβάστε επίσης


Η Συμβολή Του Μαγνησίου Στην Υγεία

Σπλαχνικό λίπος το «ενεργό λίπος»

Διαλείπουσα Νηστεία (Intermittent Fasting) – Όσα πρέπει να γνωρίζετε

 

Πηγές – Βιβλιογραφία


  • Mozaffarian, D., R. Micha, and S. Wallace, Effects on coronary heart disease of increasing polyunsaturated fat in place of saturated fat: a systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. PLoS Med, 2010. 7(3): p. e1000252.
  • Mensink, R.P., et al., Effects of dietary fatty acids and carbohydrates on the ratio of serum total to HDL cholesterol and on serum lipids and apolipoproteins: a meta-analysis of 60 controlled trials. Am J Clin Nutr, 2003. 77(5): p. 1146-55.
  • Appel, L.J., et al., Effects of protein, monounsaturated fat, and carbohydrate intake on blood pressure and serum lipids: results of the OmniHeart randomized trial. JAMA, 2005. 294(19): p. 2455-64.
  • Siri-Tarino, P.W., et al., Meta-analysis of prospective cohort studies evaluating the association of saturated fat with cardiovascular disease. Am J Clin Nutr, 2010. 91(3): p. 535-46.
  • Wikipedia. org, paxysarkia.
  • Zimmermann R, Strauss JG, Haemmerle G, Schoiswohl G, BirnerGruenberger R, Riederer M, Lass A, Neuberger G, Eisenhaber F, Hermetter A, et al.. Fat mobilization in adipose tissue is promoted by adipose triglyceride lipase, Science 2004; 306:1383-6.
  • Haemmerle G, Zimmermann R, Hayn M, Theussl C, Waeg G, Wagner E, Magin TM, Wagner EF, Zechner R. Hormone-sensitive lipase deficiency in mice causes diglyceride accumulation in adipose tissue, muscle, and testis, J Biol Chem 2002; 277:4806-15.
  • «Macronutrients: the Importance of Carbohydrate, Protein, and Fat». McKinley Health Center. University of Illinois at Urbana–Champaign. Retrieved 20 September 2014.
Avatar
Dr Koini

Leave a Comment