Υπερθυρεοειδισμός

υπερθυρεοειδισμός

Υπερθυρεοειδισμός

 

Υπερθυρεοειδισμός, ορίζεται το νόσημα που χαρακτηρίζεται από Θυρεοειδική υπερλειτουργία, με συνέπεια αυξημένη παραγωγή και δράση των ορμονών του θυρεοειδούς αδένα. Σε γενικές γραμμές, αυτό οδηγεί σε αυξημένα επίπεδα ενέργειας, λόγω επιτάχυνσης του μεταβολισμού και γρήγορων καύσεων. Η υπερμεταβολική αυτή κατάσταση που προκαλείται στον οργανισμό, από την αυξημένη διαθεσιμότητα και δράση των θυρεοειδικών ορμονών, ορίζεται ως Θυρεοτοξίκωση.

Τον ανθρώπινο οργανισμό, θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον παρομοιάσουμε, με ένα εργοστάσιο. Δουλεύει ασταμάτητα και παράγει ενέργεια. Η λειτουργία του κάθε τμήματος, επηρεάζει τη συνολική απόδοση και παραγωγή, ολόκληρου του εργοστασίου.

Ο θυρεοειδής αδένας, είναι ένα τμήμα αυτού του εργοστασίου. Παράγει ορμόνες, οι οποίες με τη σειρά τους επηρεάζουν την εύρυθμη λειτουργία, όλου του ανθρωπίνου σώματος.

Αυτές οι ορμόνες, επηρεάζουν κάθε τύπο κυττάρων. Η διατήρηση σε κατάλληλα επίπεδα αυτών των ορμονών, είναι σημαντική για τη γενικότερη υγεία, όσο και τη λειτουργία του «εργοστασίου». Οι ορμόνες αυτές βοηθούν το σώμα, να παράγει και να καταναλώνει ενέργεια.

Όταν ο θυρεοειδής υπερλειτουργεί, (Υπερθυροειδισμός), λόγω της περίσσειας των θυρεοειδικών ορμονών , κάθε λειτουργία του σώματος επιταχύνεται. Και επειδή οι θυρεοειδικές ορμόνες δρουν παντού, η υπέρμετρη αύξησή τους, θα διαταράξει τις λειτουργίες πολλών ιστών και συστημάτων του οργανισμού.

Για το λόγο αυτό, χαρακτηρίζουμε τον θυρεοειδή αδένα ως «μίμο όργανο». Επειδή μιμείται σημεία και συμπτώματα άλλων νόσων, σε πολλαπλά συστήματα του οργανισμού μας. Αποτέλεσμα, πολλές φορές να αποδίδονται εσφαλμένα, σε άλλες παθήσεις και να οδηγούν σε λανθασμένες διαγνώσεις.

Η εμφάνιση της θυρεοειδικής νόσου, είναι συνήθως μια αργή και ύπουλη διαδικασία, με τα συμπτώματά της να μην γίνονται έγκαιρα αντιληπτά από τον ασθενή και το γιατρό.

Ο Υπερθυρεοειδισμός χαρακτηριστικά μπερδεύει ασθενείς και Ιατρούς, κατά τη διάγνωσή του.

 

Υπερθυρεοειδισμός, τα συμπτώματα που παρουσιάζονται, είναι:

Εξάψεις, ακούσια εφίδρωση και απώλεια βάρους με αυξημένη όρεξη.

Δυσανεξία στη ζέστη, συχνές κενώσεις, υπερκινητικότητα του εντέρου και υδαρή – χαλαρά κόπρανα ή διάρροια.

Δυσκολία στον ύπνο και αϋπνία, άγχος, ευερεθιστότητα και νευρικότητα.

Υπερκινητικότητα και συναισθηματική αστάθεια.

Μυική αδυναμία, τρέμουλο (τρόμο χειρών) και συνεχής κούραση – κόπωση.

Διαταραχές όρασης, «λάμπον βλέμμα» (λόγω σπασμού του άνω βλεφάρου), μέχρι και εξόφθαλμο (τα μάτια μεγαλώνουν και προέχουν προς τα έξω).

Αυξημένη καρδιακή συχνότητα – ταχυπαλμία και άλλες ανωμαλίες του καρδιακού ρυθμού.

Εύθραυστα και λιπαρά μαλλιά, με παράλληλη λέπτυνση του δέρματος.

Δυσκολίες στην ομιλία.

Αυξημένη απορρόφηση οστών με μετακίνηση ασβεστίου από τα οστά στο αίμα, υπερασβεστιαιμία και υπερασβεστιουρία.

Αυξημένο καταβολισμό πρωτεϊνών και λιπιδίων και δυσανεξία στη γλυκόζη.

Αντίσταση στην ινσουλίνη και υπερινσουλιναιμία.

Αύξηση των ελεύθερων λιπαρών οξέων και μείωση της χοληστερόλης.

Διαταραχές και αλλαγές στην έμμηνο ρύση (όπως ολιγομηνόρροια, αραιομηνόρροια).

Μειωμένη λίμπιντο (σεξουαλική επιθυμία).

Υπογονιμότητα, στυτική δυσλειτουργία στους άνδρες, μέχρι και ολιγοσπερμία, στειρότητα και γυναικομαστία.

Το μέγεθος του θυρεοειδούς αδένα σταδιακά αυξάνεται, αλλάζει η υφή του, αποκτά όζους και καταλήγει στην οζώδη βρογχοκήλη.

Η εύρυθμη λειτουργία του «εργοστασίου» αποδιοργανώνεται.

Μέχρι σήμερα, η αντιμετώπιση της αποσταθεροποίησης του θυρεοειδούς αδένα, γίνεται με φαρμακευτική κυρίως αγωγή. Ο ασθενής υποχρεούται να λαμβάνει φάρμακα καθημερινά για το υπόλοιπο της ζωής του, ενώ το πρόβλημα ποτέ δεν αποκαθίσταται και παράλληλα κινδυνεύει, από όλες τις παρενέργειες των χημικών ουσιών.

 

Υπερθυρεοειδισμός και οι τύποι των θυρεοειδικών ορμονών

Ο θυρεοειδής αδένας, παράγει τρεις ορμόνες, την Τ3 (τριιωδοθυρονίνη), την Τ4 (θυροξίνη ή τετραϊωδοθυρονίνη) και την καλσιτονίνη (θυρεοκαλσιτονίονη).

Η ορμόνη T3 (τριιωδοθυρονίνη) είναι η ενεργός ορμόνη του θυρεοειδούς, που ρυθμίζει το μεταβολισμό όλων των ιστών του σώματος. Επηρεάζει όλα τα προαναφερθέντα συμπτώματα και τις λειτουργίες που σχετίζονται με αυτές.

Η ορμόνη Τ4 (θυροξίνη ή τετραϊωδοθυρονίνη) είναι η ανενεργή θυρεοειδική ορμόνη. Δεν κάνει τίποτα από μόνη της, αλλά περιμένει να μετατραπεί σε Τ3.

Η ορμόνη καλσιτονίνη, είναι τελείως ξεχωριστή από τις Τ3 και Τ4. Η δράση της εστιάζεται στη ρύθμιση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα, εμποδίζοντάς το να ανέλθει σε παθολογικά υψηλές τιμές.

Οι ορμόνες στον Οργανισμό βρίσκονται σε δύο καταστάσεις, ελεύθερες ή δεσμευμένες. Μια ελεύθερη ορμόνη σημαίνει ότι είναι ενεργή και μπορεί να κάνει ό, τι χρειάζεται να κάνει δηλαδή να παραδώσει το οξυγόνο και την ενέργεια στην περίπτωση του T3 ή να μετατραπεί σε Τ3 στην περίπτωση Τ4.

 

Υπερθυρεοειδισμός και οι πιθανές αιτίες του

Η γλουτένη είναι μια πρωτεΐνη του ενδοσπέρμιου του μαλακού σιταριού, κριθαριού και σίκαλης. Σήμερα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα διατροφικά προβλήματα για τους ανθρώπους. Αυτό γιατί περιέχεται στα περισσότερα είδη διατροφής που κυκλοφορούν στην αγορά ή είναι διαθέσιμα προς κατανάλωση στο ευρύ κοινό.

Η συνεχής και αυξανόμενη κατανάλωση της γλουτένης, προκαλεί διαρροή του εντέρου (Σύνδρομο διαπερατού εντέρου). Το έντερο, είναι επενδεδυμένο με ένα μονοκυττάριο στρώμα, το οποίο λειτουργεί σαν φράγμα, που εμποδίζει μεταξύ άλλων την είσοδο των μικροβίων από αυτό στο αίμα. Το διαπερατό έντερο είναι πύλη για λοιμώξεις, ενώ τοξίνες και ουσίες τροφών όπως η γλουτένη, μπορούν να προκαλέσουν συστηματική φλεγμονή, η οποία οδηγεί σε αυτοανοσία.

Δεδομένου ότι τα δομικά στοιχεία της γλουτένης, έχουν παρόμοια μοριακή δομή με τα δομικά στοιχεία του θυρεοειδούς αδένα, το ανοσοποιητικό σύστημα μπερδεύεται και συχνά επιτίθεται στο θυρεοειδή (Αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα). Αυτή η διαδικασία ονομάζεται, μοριακός μιμητισμός. Εκτός από τη γλουτένη, λοιμώξεις, φάρμακα και το άγχος, μπορεί να προκαλέσουν ζημιά στο έντερο, επιτρέποντας σε τοξίνες, μικρόβια και αχώνευτα σωματίδια τροφών, να περάσουν απευθείας στο αίμα.

 

Άλλες αιτίες Υπερθυρεοειδισμού, είναι:

Ο υδράργυρος, ο οποίος ανήκει στα βαρέα μέταλλα, μπορεί να αλλοιώσει ή να καταστρέψει τη δομή των κυττάρων, σε ιστούς και όργανα. Με κατεστραμμένα κύτταρα, το ανοσοποιητικό σύστημα τα αναγνωρίζει ως ξένα, δηλαδή ως εισβολείς και αρχίζει να τους επιτίθεται. Πολλές στατιστικές μελέτες έχουν δείξει, ότι άτομα με μεγαλύτερη έκθεση σε υδράργυρο, έχουν αυξημένο κίνδυνο για αυτοάνοση νόσο του θυρεοειδούς. Σύνηθες φάρμακο που δρα και τοξικά και προκαλεί ανοσολογική αντίδραση ενάντια στα θυρεοειδικά κύτταρα είναι το αντιαρρυθμικό αμιοδαρόνη.

Λοιμώξεις από την οικογένεια των ιών του έρπητα (HSV) και τον ιό Epstein-Barr (EBV), έχουν ενοχοποιηθεί ως πιθανό αίτιο της αυτοάνοσης νόσου του θυρεοειδούς, μέσω φλεγμονής και μοριακού μιμητισμού.

Η κατάσταση με το ιώδιο είναι λίγο αμφιλεγόμενη. Φαίνεται ότι πολύ λίγο ιώδιο (ιωδοπενία), μπορεί να προκαλέσει βρογχοκήλη και Υποθυρεοειδισμό, ενώ μεγαλύτερες δόσεις Ιωδίου προκαλούν Υπερθυρεοειδισμό. Όταν το σώμα ανιχνεύει αυξημένη διαθεσιμότητα ιωδίου, αυτό μπορεί να προκαλέσει το θυρεοειδή να παράγει περισσότερη ορμόνη του θυρεοειδούς. Αν κάποιος με σχετικά χαμηλή πρόσληψη ιωδίου καταναλώσει ξαφνικά μια πολύ πλούσια σε ιώδιο διατροφή, στη συνέχεια παράγει υπερβολική ποσότητα θυρεοειδικής ορμόνης, με αποτέλεσμα να έχουμε έναν υπερδραστήριο θυρεοειδή.

Όλες οι παραπάνω αιτίες οδηγούν στην ορμονική εκτροπή και υπερλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα, με αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία ολόκληρου του οργανισμού. Ο Υπερθυρεοειδισμός, είναι πλέον παρόν.

 

Μορφές Θυρεοτοξίκωσης είναι:

Η Διάχυτη Τοξική Βρογχοκήλη (Νόσος Graves) καθαρά αυτοάνοση διαταραχή, που παρατηρείται στο 70% περιπτώσεων υπερθυρεοειδισμού, η Πολυοζώδης Τοξική Βρογχοκήλη, όπου ένας ή περισσότεροι όζοι (ογκίδια) αναπτύσσονται στον θυρεοειδή και υπερπαράγουν ορμόνες, το Τοξικό Αδένωμα, η Υπερθυρεοειδική φάση της αυτοάνοσης Θυρεοειδίτιδας Hashimoto, η υποξεία Θυρεοειδίτιδα στην οξεία της φάση (θυρεοειδίτιδα De Quervain), η εξωγενής υπερδοσολογία θυρεοειδικών ορμονών και ο Καρκίνος Θυρεοειδούς.

 

Υπερθυρεοειδισμός

Υπερθυρεοειδισμός και η αντιμετώπισή του με τη Λειτουργική Ιατρική

 

Υπερθυρεοειδισμός – Θεραπευτική του αντιμετώπιση

Ο Υπερθυρεοειδισμός έως σήμερα, αντιμετωπίζεται με διάφορες φαρμακευτικές αγωγές που περιλαμβάνουν αντιθυρεοειδικά φάρμακα. Τέτοια είναι η μεθιμαζόλη, καρβαμιζόλη ή προπυλ-θειουρακίλη, που καταστέλλουν τη λειτουργία του θυρεοειδούς. Αυτά δημιουργούν παρενέργειες όπως εξάνθημα, τριχόπτωση, ίλιγγο, απλαστική αναιμία, σύνδρομο lupus-like και ηπατίτιδα. Επίσης, οι θεραπείες με λήψη ραδιενεργών ισοτόπων ιωδίου (131I ), επιβαρύνουν με ακτινοβολία τον ασθενή, που επιπλέον υποχρεούται σε εφόρου ζωής φαρμακευτική αγωγή υποκατάστασης. Τέλος, η χειρουργική αφαίρεση, ολική ή μερική του θυρεοειδούς, συστήνεται σε πολλές περιπτώσεις.

Οι Θεραπευτικές αυτές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες κατά του Υπερυθυρεοειδισμού, γίνονται κυρίως με στόχο να εξαλείψουν τα συμπτώματα και όχι τις αιτίες που οδήγησαν στην απορρύθμιση του αδένα.

Οι ασθενείς παραμένουν ασθενείς και βρίσκονται σε διαρκή ταλαιπωρία, λόγω της αποσταθεροποίησης της υγείας τους. Ως συνέπεια, στη μη αιτιατή και οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος, είναι η ψυχολογική και οικονομική επιβάρυνση εφ’ όρου ζωής. Η καθημερινότητα των ατόμων αλλάζει σημαντικά. Τα συμπτώματα συνήθως επανέρχονται. Η προσοχή τους κινείται διαρκώς, γύρω από θέματα όπως η διατροφή και η διατήρηση της εύθραυστης υγείας τους.

 

Ο Υπερθυρεοειδισμός θεραπεύεται

Η βιοχημική και λειτουργική αποκατάσταση του θυρεοειδούς αδένα, ώστε η παραγωγή του σε ορμόνες, να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα, είναι μια οριστική θεραπεία. Η διάρκειά της είναι από έξι έως δεκαοκτώ μήνες.

Η μέση διάρκεια, αλλάζει σε σχέση με τις αιτίες που προκάλεσαν τη βιοχημική εκτροπή (τη νόσο) , αλλά και τη γενικοτέρη κατάσταση και συνήθειες του ασθενούς.

Ο συνδυασμός θεραπευτικών πρωτοκόλλων Micro-Μacro Νutrients με Μοριακή Διατροφή και πρόγραμμα αφαίρεσης των βαρέων μετάλλων επιβάλλεται συχνά.

Οι θεραπείες στοχεύουν στην κυτταρική αποκατάσταση, βιοχημική ισορροπία των κυττάρων, διορθώνοντας σταδιακά χρόνιες ανεπάρκειες, με μικροθρεπτικά συστατικά.

Επίσης, γίνεται διόρθωση των νευροδιαβιβαστών και αποκατάσταση της ορμονικής ισορροπίας μόνο με Βιομιμητικές ορμόνες. Συμπληρωματικά, δίνονται οδηγίες άσκησης και διατροφής για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Η μοριακή διατροφή περιλαμβάνει αντιφλεγμονώδεις τροφές, πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά, χαμηλής περιεκτικότητας σε υδατάνθρακες και γλουτένη.

Παράλληλα, επιτυγχάνουμε θεραπεία στο Σύνδρομο Διαπερατού Εντέρου, αντιμετωπίζονται οι λοιμώξεις και ενισχύεται το ανοσοποιητικό σύστημα. Τέλος η θεραπεία που εφαρμόζεται για να αφαιρεθούν τα βαρέα μέταλλα ή άλλα χημικά συστατικά, που από τις εξετάσεις έχουν εντοπιστεί ως αιτίες του Υπερθυρεοειδισμού, έχει διάρκεια τριών εβδομάδων με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

 

Dr. Νικολέτα Κοḯνη, M.D

Ιατρός Λειτουργικής, Προληπτικής, Αντιγηραντικής και Αναγεννητικής Ιατρικής

Diplomate and Board Certified in Anti-aging, Preventive, Functional and Regenerative Medicine from A4M (American Academy in Antiaging Medicine).